WYDARZENIA ROKU BIEŻĄCEGO






16.07.2020

INFORMACJA O PŁK. STANISŁAWIE TOMASZKIEWICZU, PREZESIE ZOR RP

Tekst: Admin

Wychodząc naprzeciw, po raz kolejny w ocenie władz naszego stowarzyszenia nierzetelnej polityce informacyjnej stowarzyszenia o podobnie brzmiącej nazwie, tj.: Związku Oficerów Rezerwy RP im. Marszałka Józefa Piłsudskiego, zwanego dalej ZOR RP i niestety często mylonego z naszym stowarzyszeniem, jako odrębne stowarzyszenie w trosce o ochronę naszego wizerunku zamieszczamy poniżej prezentowane informacje, w nawiązaniu do opublikowanej na stronie ZOR RP (patrz tutaj lub tutaj) informacji dotyczącej zmarłego 11 lipca br. prezesa tegoż Związku płk. Stanisława Tomaszkiewicza, zwanego dalej Zmarłym.

Dwukrotnie błędnie podano tam rok zakończenia zawodowej służby wojskowej i ubycia Zmarłego do rezerwy, podając najpierw 1994, a później rok 1990. Autor wymienił z nazwy tylko jedną szkołę i to posiadającą status państwowej szkoły niepublicznej istniejącą do 2008 roku, pomijając zupełnie fakt zatrudnienia również na stanowisku nauczyciela przez 27 lat w poznańskim Zespole Szkół Handlowych. Nie wspomniano, że będąc absolwentem także Wojskowej Akademii Politycznej im. Feliksa Dzierżyńskiego z 1973 roku Zmarły pełnił służbę wojskową jako oficer polityczny (notabene, próżno szukać absolwentki tej uczelni na kieszeni marynarki munduru noszonego za życia przez Zmarłego, gdyż powszechnie wiadomym jest, że wielu oficerów służących w czasach PRL po 1989 roku po prostu wstydzi się i nie nosi na mundurze tej absolwentki lub co gorsza absolwentek akademii wojskowych byłego ZSRR), a wśród wielu ważnych i odpowiedzialnych funkcji pełnionych w wojsku niewymienionych z nazwy przez autora opublikowanej informacji należy tytułem jej uzupełnienia wymienić w naszej ocenie jako najważniejsze w karierze wojskowej Zmarłego jedynie stanowiska i funkcje partyjne: I sekretarza Komitetu Zakładowego PZPR w JW 1648 oraz pełnione w okresie 1981-1984 funkcje: I sekretarza Komitetu Miejskiego PZPR w Gorzowie Wielkopolskim, członka Egzekutywy KW PZPR czy też mocą uchwały IX Nadzwyczajnego Zjazdu PZPR funkcję członka Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej. Zmarły sam o sobie pisał w sierpniu 2016 roku w liście adresowanym do jednego z hierarchów Kościoła, że po wyborze w maju 1981 roku na funkcję I sekretarza KM PZPR ''z inicjatywy Solidarności czterech największych zakładów pracy w Gorzowie Wielkopolskim (...). Jeszcze przed stanem wojennym dla władz, policji i wojska stałem się osobą persona non grata.'', czemu przeczą nie tylko w naszej ocenie realia tamtego okresu, ale przede wszystkim aktywna działalność partyjna Zmarłego oraz otrzymany jesienią 1981 roku decyzją przełożonych awans do stopnia podpułkownika. Co więcej, Zmarły 21 lutego 1983 roku jako I sekretarz KM PZPR na potrzeby Komitetu Centralnego PZPR podpisał oświadczenie zawierające m.in. taką treść: ''Przystępuję do pracy w aparacie partyjnym świadom obowiązków i zadań jakie wynikają z zaszczytnej służby dla PZPR, klasy robotniczej i narodu. Uważam za swój nadrzędny obowiązek angażowanie wszystkich swoich sił i umiejętności w realizację programu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, uchwał i wytycznych instancji partyjnych - w konsekwentne wykonywanie zadań wysuwanych przez partię w walce o zbudowanie socjalistycznej Polski'', z dodatkową odręczną adnotacją Zmarłego: ''W aparacie partyjnym pracuję od 1967 r.''. Ponadto, pomimo braku urlopowania przez przełożonych w wojsku na kolejną kadencję Zmarły wystartował w 1984 roku bez powodzenia w wyborach na stanowisko I sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Gorzowie Wielkopolskim, a w opracowanym przez Zmarłego biogramie opublikowanym w 2017 roku w ''Encyklopedii OSOBISTOŚCI Rzeczypospolitej Polskiej'' można przeczytać: ''od 1984 społecznie zaangażowany w działalność Związku Oficerów Rezerwy RP im. Marszałka J. Piłsudskiego (w latach 1939-1989 działającego nielegalnie, reaktywowany w 1991 roku w Poznaniu, za swoje poglądy polityczne represjonowany w ostatnich latach PRL - wyrok 4,5 roku więzienia w 1984, w 2017 uznany przez IPN jako osoba represjonowana)'', o czym nie ma ani słowa w opublikowanej informacji, o której jest mowa na wstępie. Czyżby jej autor reprezentujący ZOR RP nie znał postawy, zaangażowania i sukcesów osiąganych przez Zmarłego, prominentnego funkcjonariusza partyjnego PZPR ujętego przez IPN w katalogu funkcjonariuszy partyjnych i państwowych PRL, służącego w wojsku w latach 1962-1988 oficera politycznego (patrz tutaj), czy też celowo je pominął, podobnie jak Zmarły w swoim autorskim biogramie? Trudno zatem powiedzieć, jakie poglądy polityczne Zmarły miał na myśli pisząc swój biogram, za które jak napisał został w 1984 skazany na karę więzienia, z jakiego paragrafu i gdzie odbywał zasądzoną karę, pełniąc przecież cały czas służbę wojskową bez orzeczenia obligatoryjnej w takiej sytuacji kary dodatkowej degradacji czy obniżenia stopnia wojskowego. Natomiast wiadomym jest, że Zmarły przewodnicząc posiedzeniu Egzekutywy KM PZPR 27 sierpnia 1982 roku, w odniesieniu do krzyży wieszanych w szkołach zajął stanowisko, że szkoła jest świecka i przypomniał stanowisko partii ujęte w protokole słowami: ''Dyrektorzy, którzy w okresie wakacji nie potrafili znieść tych krzyży, nie będą dyrektorami''. Natomiast podsumowując posiedzenie Egzekutywy KM PZPR w dniu 6 września 1982 roku poświęconej masowym protestom w Gorzowie 31 sierpnia 1982 roku powiedział: ''musimy podjąć ostrą walkę z naszym przeciwnikiem'' oraz był wnioskodawcą punktu nr 5 podjętej uchwały kierowanego pod adresem zespołu radnych PZPR, aby na najbliższej sesji Miejskiej Rady Narodowej zgłosili i poparli ''wniosek o odwołanie z szeregów radnych tych wszystkich, których postawa polityczna zaprezentowana 31 sierpnia br. budzi zasadnicze zastrzeżenie i pozostaje w sprzeczności z ideą porozumienia narodowego''. Faktem jest także, że Zmarły wstąpił do ZOR RP wypełniając dopiero 20 grudnia 1992 roku stosowną Deklarację członkowską, nie wspominając w niej słowem o swojej działalności w latach 1984-1991 w sobie tylko znanych tajnych, działających w podziemiu strukturach ZOR RP. Ponadto prezes IPN w wydanej 27 lutego 2017 roku decyzji na wniosek Zmarłego starającego się przed Urzędem do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na mocy ustawy z 2015 roku o status osoby represjonowanej z powodów politycznych przedstawił informacje uzyskane na podstawie kwerendy archiwum IPN dotyczącej osoby wnioskodawcy, pisząc o fakcie pozyskania, zarejestrowania i z powodu wstąpienia do partii zdjęcia Zmarłego w dniu 13 października 1962 roku z ewidencji jako zarejestrowanego 18 sierpnia 1962 roku tajnego współpracownika Służby Bezpieczeństwa o ps. ''Andrzej'', którego akta liczące 128 kart zostały przekazane do archiwum i ostatecznie zniszczone 15 grudnia 1972 roku. Oczywistym błędem i nieprawdą jest podawanie przez Zmarłego cytowanej wyżej informacji ''w 2017 uznany przez IPN jako osoba represjonowana'', gdyż status osoby represjonowanej z powodów politycznych mógł w 2017 roku potwierdzić, w drodze decyzji administracyjnej, tylko Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych i jeśli taka pozytywna decyzja na wniosek Zmarłego została jednak wydana, to wobec przedstawionych wyżej udokumentowanych faktów, które Urzędowi powinny być bez zbytniego trudu znane, jest ona nie tylko w naszej jako stowarzyszenie ocenie niezrozumiała, ale co ważniejsze krzywdząca dla innych osób, które takowy status posiadają i została im nadana odznaka honorowa, o której jest mowa w art. 6 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej i osobach represjonowanych z powodów politycznych. Znane są również przypadki, że Zmarły ostatnimi czasy publicznie uważał się, jak chociażby podczas tegorocznych obchodów Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych w Warszawie za uczestnika antykomunistycznego podziemia na równi z obecnymi na uroczystości prawdziwymi Bohaterami. Z posiadanej wiedzy pośród odznaczeń państwowych Zmarły do 2005 roku odznaczony był zaledwie otrzymanym w 1978 roku Srebrnym Krzyżem Zasługi. Na temat posiadanych przez Zmarłego odznaczeń resortowych oraz nadawanych przez inne stowarzyszenia i osoby prywatne, jak chociażby Orderu Św. Stanisława, nie chcemy i jako stowarzyszenie nie będziemy zajmować stanowiska. Autor wymieniając piastowane urzędy przez osoby, których Zmarły cieszył się ogromnym zaufaniem i szacunkiem, jak rozumiemy aż do chwili swojej śmierci, nie wspomniał których ambasadorów, wojewodów czy marszałków miał na myśli, czy tych piastujących obecnie te urzędy, a może jeszcze tych z okresu PRL? Jako stowarzyszenie zamierzamy wystąpić z zapytaniem do osób wymienionych tam z imienia i nazwiska, czy swoje ogromne zaufanie i szacunek do osoby Zmarłego, o którym pisze autor informacji opierali i nadal podtrzymują to stanowisko w oparciu o informacje uzyskane tylko od Zmarłego i zbieżne z opublikowaną informacją, o której mowa na wstępie, czy też znane były tym osobom również informacje oparte na dokumentach źródłowych, o których jest mowa tutaj lub innych, ale nie mających w ich ocenie wpływu na opisany przez autora stosunek do osoby Zmarłego? I na zakończenie jako stowarzyszenie stawiamy pytanie, na jakiej podstawie o. Eustachy Rakoczy, Paulin z Jasnej Góry jest kapelanem ZOR RP i jakie jest stanowisko Przeora Jasnej Góry dla tej nominacji, jeśli poparta była ona jakąkolwiek decyzją czy dokumentem?

Wracając do działalności społecznej Zmarłego na stanowisku prezesa ZOR RP nie wspomniano ani słowem w opublikowanej informacji, o której jest mowa na wstępie o zaprezentowanych poniżej przykładowych działaniach lub wynikach spowodowanych działaniem Zmarłego, w naszej ocenie doskonale charakteryzującej niską jakość i mierne rezultaty tej działalności:

  • rozpad ZOR RP na trzy odrębne stowarzyszenia rejestrowe,

  • umorzenie wszystkich spraw sądowych wszczynanych z inicjatywy Zmarłego (patrz kliknij tutaj),

  • rozwiązanie dotychczasowego Porozumienia o Współpracy pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej a ZOR RP (patrz zamieszczony obok skan oraz kliknij tutaj),

  • członkowie władz ZOR RP, w tym wiceprezes ukarani przez sąd za bezprawne używanie odznak wojskowych i stopni oficerskich oraz publiczne noszenie munduru wojskowego według aktualnie obowiązującego w Siłach Zbrojnych RP wzoru (patrz kliknij tutaj),

  • wprowadzanie w błąd opinii publicznej co do struktury i liczebności stowarzyszenia, w większości nie udokumentowanej zgodnie z wymogami Statutu, dotyczy to także kół ZOR RP działających poza granicami kraju, które jeśli w ogóle istnieją to z pominięciem zapisu § 3 ust. 2 Statutu, który mówi jasno, że koła w środowiska polonijnych można tworzyć w uzgodnieniu z Ministerstwem Spraw Zagranicznych, a przykładów takowych pisemnych uzgodnień z ZOR RP w tej kwestii MSZ na nasze wystąpienie nie był w stanie pokazać, informując że wszelkie informacje o ewentualnych kołach pochodzą tylko od samych przedstawicieli ZOR RP,

  • wprowadzanie w błąd uczestników i sponsorów organizowanych przez władze ZOR RP konkursów co do ilości ich uczestników, a przy tym bardzo niskiego poziomu merytorycznego (patrz kliknij tutaj),

  • nagminne łamanie Statutu ZOR RP oraz brak reakcji Zmarłego oraz przewodniczącego Głównej Komisji Rewizyjnej ZOR RP na opisane i zdefiniowane patologie dotyczące działalności Zmarłego i władz stowarzyszenia, przekazane także podczas spotkania zorganizowanego w styczniu bieżącego roku z przedstawicielami Prezydenta Miasta Poznania, jako organu nadzorującego określonego w ustawie o stowarzyszeniach (patrz kliknij tutaj),

  • odmowa wsparcia Samorządu Województwa Śląskiego czy Prezydenta Miasta Poznania przy planowanej organizacji jesienią ubiegłego roku posiedzeń władz ZOR RP (kliknij tutaj).

Jako stowarzyszenie wobec podanych wyżej informacji charakteryzujących Zmarłego uważamy za zbędną dalszą polemikę z autorem informacji dotyczącej Zmarłego, o której mowa na wstępie zawartej w słowach: ''Dla środowiska Związku Oficerów Rezerwy RP pozostaje niekwestionowanym autorytetem moralnym'' oraz ''Związek Oficerów Rezerwy RP, dzięki autorytetowi prezesa Pana Stanisława Tomaszkiewicza cieszy się uznaniem i szacunkiem w środowiskach lokalnych, co pozwala na wzrost szeregów Związku'', gdyż przedstawione tezy w naszej ocenie niegodne są ich powielania i nie znajdują oparcia w faktach. Trudno bowiem dać wiarę, że oficerowie polityczni okresu PRL, a takich jest nadal wielu w ZOR RP to właściwe osoby, jak napisano w informacji o Zmarłym, do wprowadzania dobrych obyczajów wynikających z tradycji przedwojennego Związku Oficerów Rezerwy i kultu dla idei i czynów Marszałka Józefa Piłsudskiego, co było bezpośrednim powodem umieszczenia w Statucie naszego stowarzyszenia zapisu o braku możliwości nabycia członkostwa przez m.in. tę grupę oficerów. Jako stowarzyszenie rejestrowe publikując ww. informację na temat Zmarłego uważamy nasze postępowanie za konieczną w przedmiotowej sytuacji obronę społecznie uzasadnionego interesu, także w nawiązaniu do działalności Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Marszałka Józefa Piłsudskiego w Poznaniu, któremy Zmarły przewodniczył, gdyż uważamy informację opublikowaną przez ZOR RP, o której mowa na wstępie za niewyczerpującą, a w wielu miejscach wręcz za nieprecyzyjną i przekłamaną. Pozostajemy w nadziei, że zakończona śmiercią ziemska droga Zmarłego zostanie właściwie oceniona przez Pana, a dusza Zmarłego przez Miłosierdzie Boże odpocznie w Pokoju Wiecznym.

Wstecz